مدتها از آخرین لبخند روی لبم میگذره و تاریخ  آخرین آپ کردنه وبلاگم رو به یاد نمیارم....وبلاگم رو میارم بالا و با دیدن اون همه نظر شخصی ها و کامنتاتون لبخندم جانشین حالت سکون لبم میشه!

صبح ۴شنبه تو کلاس نشسته بودم و لب تاپم جلوم باز بود...تو فیس بوک بودم...از صبح رفتار چندتا از دوستم عجیب بود....نگام میکردن و لبخند میزدن!

اون روز حال و حوصله نداشتم....نگام به موبایلم افتاد که داره زنگ میخوره.شماره داداش مسعودم بود(مسعود و آرش پسر عمه و پسر دایی هستن که ۲۵ سال زندگیشون با هم بزرگ شدن و  ۵ ساله حکم داداشهای من رو دارن) جواب میدم اما اونقدر صدا میاد که نمیدونم میرم تو راهرو با خنده میگم بی شرف دیشب که داشتی دلم رو آب میکردی میگفتی ۳ساعته که ارش رفته شیراز و تو هم داری میری که برید سفر...حالا صبح زود زنگ زدی بگی چی؟ صدای داد مسعود اعصابمم رو بهم میریزه.میگم چی میگی؟؟؟؟

مسعود: آبجی آرررش مرد.....

تنم یخ میزنه.الو مسعود چی میگی؟کجایی؟آرش چی؟

هنگ کرده بودم...مثل دیوونه ها هاج و واج نگاه دانشجوها میکردم...گوشیم تو دستمه اما در گوشم نیست....صدای داد زدن ها و گریه های مسعود میاد...دستم رو میزارم رو دیوار و سرم رو بهش میچسبونم....

میزنم زیر گریه....پاهام توان ایستادن ندارن...مریم گرفتتم.آرمان...کامبیز...ابوالفضل یکی یکی میان و مریم بهشون میگه اخر فهمید!

بچه ها فهمیده بودن نمیخواستن به من بگن!

آرش سه شنبه هفته پیش ساعت ۱۲ شب چرخ ماشینش به بلوار خیابون میگیره و میره تو فلکه و چون کمربند نزده بوده از سان روف پرت میشه بیرون و.....همونجا خدا روحش رو از تنش جدا میکنه.....

آرش ما دلمون واست تنگ میشه پسرررر.واسه مهربونیات...پاک بودنت...واسه آروم بودنت....بابا واسه همه چیز....اصلا گوره پدره دل ما....دل تو شاد باشه آرش

خدا این رسمش نبود...انصاف نبود!

خدايا به همون زندگي يكنواخت قانعيم با بردن عزيزام زندگيمو متنوع نكن